WYZNANIE WIARY
WAŻNE KWESTIE DOTYCZĄCE
ŻYCIA I WIARY
Jako normę życia i wiary dla członków Ewangelicznego Zakonu Braterskiego stanowi
Pismo Święte - Biblia
Wierzymy, że Pismo Święte – Biblia – jest Słowem Bożym natchnionym przez Ducha Świętego.
Wierzymy w Boga w Trójcy Świętej jedynego, w osobach Ojca i Syna, i Ducha Świętego.
Wierzymy w Synostwo Boże Jezusa Chrystusa, poczętego z Ducha Świętego, narodzonego z Marii Dziewicy; w Jego śmierć na krzyżu za grzechy świata i Jego zmartwychwstanie w ciele; w Jego wniebowstąpienie i powtórne przyjście w chwale.
Wierzymy w pojednanie z Bogiem przez opamiętanie i wiarę w Ewangelię, w Chrzest i Wieczerzę Pańską.
Wierzymy w chrzest Duchem Świętym, przeżywanie pełni Ducha i Jego darów.
Wierzymy w Zgromadzenie świętych jako Kościół powszechny i apostolski.
Wierzymy w zmartwychwstanie, życie wieczne i uzdrowienie chorych jako znak łaski i mocy Bożej
Biblia
Biblia jest normą poznania, wiary i posłuszeństwa, która stanowi o zbawieniu. Biblia jest natchnionym przez Ducha Świętego Słowem Bożym. Napełnienie i prowadzenie Ducha Świętego jest konieczne do właściwego zrozumienia Słowa Bożego.
Trójjedyny Bóg
Jest tylko jeden Bóg. Jest On samoistny, nieskończony i doskonały w swojej istocie. Bóg stworzył niebo i ziemie, świat ludzi i aniołów. Bóg jedyny objawił się w trzech osobach – Ojca i Syna, i Ducha Świętego – które stanowią jedność w swojej istocie.
Referencje biblijne:
Rdz 17,1; Wj 3,14; Pwt 4,15-16; 6,4-6; 1 Krl 8,27; Ps 90,2; Iz 6,3; 46,9-10; 48,12; Jr 10,10; 23,23-24; Ml 3,6; Mt 28,19; J 1,1-3.18; 4,24; Rz 9,5; 11,35-36; 1 Kor 8,4-6; 2 Kor 13,13; 1 Tm 1,17; Hbr 2,6; 1J 5,8; Ap 1,17-18.
Jezus Chrystus
Jezus Chrystus jest Synem Bożym, który się począł z Ducha Świętego i narodził się z Marii Dziewicy. Posiada dwie natury – boską i ludzką, jest Synem Bożym i Synem Człowieczym. On poniósł śmierć na krzyżu za grzechy świata i zmartwychwstał w ciele dla usprawiedliwienia wierzących. Po zmartwychwstaniu Jezus Chrystus wstąpił do nieba i zasiadł po prawicy Ojca, skąd przyjdzie powtórnie. Jezus Chrystus jest wcielonym Słowem Boga oraz jedynym pośrednikiem miedzy Bogiem a człowiekiem.
Referencje biblijne:
Wj 3,14; Ps 2,7; 22; 23; 24; 45,7-8; 110,1-4; Iz 42,1; 53; Mt l,23; 28,19; Łk l,31-33.35; J 1,14; 3,13.34; 5,22-23.27; 17,1.6.8.18.21-23.26; Dz 2,33.36; 3,22-23; 10,38-40; 17,31; 20,28; Rz 3,25-26; 8,3.29; 9,5; Ga 4,4. 2 Kor 13,13; Ef 1,22-23; Flp 2,11; Kol 1,19-20; 2,3; 1 Tm 2,5; Hbr 1,2; 2,14-17; 5,5-6; 7,22-26; 9,14-I5; 13,8; 1 J 5,20; Ap 13, 8.
Duch Święty
Duch Święty jest boską osobą Boga - Trójcy Świętej. Z Ducha Świętego powstało Pismo Święte oraz został poczęty Jezus Chrystus, który również “przez Ducha wiecznego ofiarował samego siebie bez skazy Bogu”. Duch Święty udziela się człowiekowi w odrodzeniu, chrzcie w Duchu, napełnieniu oraz w duchowych darach łaski Bożej.
Referencje biblijne:
Rdz 1,2; Ps 139,7; Iz 11,2; Mt 12,31; Łk 2,27; 4,18; 11,13; J 4,24; 14,16?17.26; 15,26; 16,13; Dz 2,4; 16,7; 21,11; Rz 1,4; 8,9.14; 1 Kor 6,19; 12,4.8-13; 2 Kor 1,22; 3,17; Ga 4,6; 1 P 1,11; 4,16; Ap 22,17.
Wieczerza Pańska
Uczestnicząc w Wieczerzy Pańskiej pod dwiema postaciami: chleba i wina, Zgromadzenie wspomina śmierć́ Chrystusa. Akt ten określa się̨ następującymi terminami:
- Wieczerza Pańska (1 Kor 11,20)
- Łamanie Chleba (Mt 26,26; Mk 14,22; Łk 22,19; Dz 2,42.46; 20,7; 1 Kor 10,16.17ab; 11,23.26-28)
- Stół Pański (1 Kor 10,21)
- Kielich i chleb (1 Kor 10,16.17.21; 11,25-28)
- Komunia w znaczeniu wspólnoty (1 Kor 10,17.21.30; 1 Kor 10,16.18.20)
- Eucharystia w znaczeniu dziękczynienia (Mt 26,26; Mk 14,22n; Łk 22,19; 1 Kor 11,24).
Ustanowienie Wieczerzy Pańskiej opisują̨ Ewangelie (Mt 26,26-29; Mk 14,22-26; Łk 22,19-20) i apostoł Paweł (1Kor 11,23-32). Wieczerza swoimi korzeniami sięga uczty paschalnej (Wj 12; por. Łk 22,15). Zgodnie z nauką apostolską, „naszą Paschą” jest Chrystus (1 Kor 5,7), co czyni z Jezusa Chrystusa centralne wydarzenie w dziejach zbawienia.
- Udział w Wieczerzy Pańskiej jest uczestniczeniem przez wiarę̨ w jedynej, doskonałej, zbawczej ofierze Jezusa Chrystusa,
złożonej na krzyżu.
- Obecność Chrystusa w Wieczerzy Pańskiej jest rzeczywista, ale duchowa, nie materialna.
- Wieczerza Pańska nie jest składaniem Chrystusa w ofierze i nie ma w niej żadnej innej ofiary, poza ofiarą
uwielbienia i dziękczynienia składanego Bogu za Jezusa Chrystusa (Hbr 13,15).
- Chrystus nakazał błogosławić́ chleb i wino, by w ten sposób poświecić́ je, jako widzialne znaki Jego
niewidzialnego Ciała i Krwi.
- Chleb i wino - jako elementy Wieczerzy Pańskiej odnoszą̨ się̨ do Jezusa Chrystusa, że można je nazywać́
Jego Ciałem i Krwią̨ (1 Kor 10,16), choć́ w swojej istocie i naturze nie przestają̨ być́ one nadal rzeczywistym
chlebem i winem.
- Spożywanie chleba i picie wina podczas Wieczerzy Pańskiej musi być́ połączone z wiarą, gdyż̇ elementy te
same w sobie nie mają mocy sprawczej, a stają się̨ sądem dla tych, którzy podchodzą̨ do Wieczerzy bez wiary.
- Wieczerza Pańska to widzialne Słowo, przez które bracia i siostry głoszą śmierć́ Pana, Jego zmartwychwst-
anie i powtórne przyjście w chwale; jest też świadectwem jedności dzieci bożych.
Wieczerza Pańska obejmuje:
- rozważanie stosownych fragmentów Pisma Świętego zwłaszcza słów zawartych 1 Kor 11,23- 26,
- modlitwę̨ dziękczynną i błogosławieństwo chleba i wina,
- łamanie i spożywanie chleba oraz picie z kielicha.
Materią Wieczerzy Pańskiej jest chleb i wino - wino powinno być́ gronowe.
- Wieczerzę Pańską sprawuje się zasadniczo w ramach zgromadzenia.
- Wieczerza Pańska powinna być godnie sprawowana przez duchownego lub inną uprawnioną osobę.
- Do Wieczerzy Pańskiej mają prawo przystępować́ wyłącznie osoby nawrócone i ochrzczone.
- W Wieczerzy Pańskiej nie mogą̨ uczestniczyć́ osoby, które w ramach dyscypliny zostały tego prawa pozbawione.
- Po zakończeniu Wieczerzy pobłogosławione dary powinny być́ traktowane z poszanowaniem.
- Wieczerzę Pańską można sprawować́ również̇ w miejscu przebywania osób chorych i niedołężnych.
Zakon
Ewangeliczny
„Dla tych, którzy są bez zakonu, jakobym był bez zakonu, chociaż nie jestem bez zakonu Bożego, lecz pod zakonem Chrystusowym, aby pozyskać tych, którzy są bez zakonu”.
(1 kor. 9;21)